Loading...

JOHN COGHLAN'S QUO (UK)

Zondag 26 augustus 2018 - MainStage


John Coghlan's Quo: met John Coghlan - The Heartbeat of Quo Originele Quo-drummer John Coghlan, met zijn geweldige band, brengt je een nacht van vintage Quo uit de periode dat hij optrad met Status Quo 1962 - 1981.

John Coghlan vervoegde Francis Rossi en Alan Lancaster in hun nieuw gevormde groep band 'The Spectres' in 1962. De groep ging door een reeks van naamswijzigingen, inclusief Traffic Jam, voordat hij Status Quo werd in de late jaren 60 toen Rick Parfitt ook aan de line-up deelnam. In de jaren die volgden, hadden ze topresultaten van hits.

**Pictures Of Matchstick Men * Ice In the Sun * Down The Dustpipe * In My Chair * Paper Plane * Mean Girl * Caroline * Break The Rules * Down Down * Roll Over Lay Down * Rain * Mystery Song * Wild Side Of Life * Rocking All Over The World * Again And Again * Whatever You Want * Living On An Island * What You’re Proposing **

Zowel Quo-fans als critici beschouwen deze tijd vaak als de Quo's "Classic" -periode. Sinds zijn vertrek uit Quo heeft John met veel bekende en diverse muzikanten gewerkt, in zijn eigen Diesel Band; met Partners In Crime; en de 'Rockers' met Phil Lynott, Roy Wood en Chas Hodges. En andere samenwerkingen met Noel Redding (ex-Jimi Hendrix) en Eric Bell (ex-Thin Lizzy).

In 2013 en 2014 voegde John zich opnieuw bij Francis Rossi, Rick Parfitt en Alan Lancaster voor de twee uitverkochte status Quo Frantic Four Reunion Tours, om overal in het UK en Europa op te treden en om de opwinding van de vroege dagen van Quo terug te laten galmen.

Eind jaren negentig werd John Coghlan's Quo gevormd en door verschillende line-ups hebben ze regelmatig optredens gehad in het Verenigd Koninkrijk en Europa. De huidige band bestaat uit John on drums, met Mick Hughes op gitaar en zang, Rick Chase op bas en zang, en Rick Abbs op gitaar en zang.

John Coghlan's Quo - Het belangrijkste doel is om de authentieke sound van "70’s Quo” opnieuw te creëren, in overeenstemming met de tijd van John met Quo. Voor Quo-fans en critici van deze tijd wordt deze vaak beschouwd als de "Classic"-periode van Quo.